hasbelkader

Bir şarkı açıyorsunuz, üstünüze başınıza anılar bulaşıyor. 

…bana gelince hayat neden masalsız, bilmem.

Ninnilerle konuştuğumuz zamanlardı, öykülerimiz kısa kaldı; masallarımızı mutlu sonlar için uzattık.

İçine yığdığımız sepete ağır geldi duygularımız, kamburlaştı kalbimiz zaman içinde.

Sustuğumuz zamanlarda aktı nehirler, kalpten kalbe görülmeyen yolda.

Bir araya geldi uzuvlar, iki ayrı vücudu tamamladılar puzzle gibi -parçaları kayıp-

Dudaklarından aktı gözyaşları, belirsizlikler içinde boğuldular.

Mutlu sona ulaşayım derken; toprağa karıştı iki ayrı vücut.

İki ayrı, parçalanmış vücut.

Meksika sınırına gelip, tozlu yollarda; kirpiklerimizi yokuş edip ayak uçlarında dönelim, dönelim; dünyayı döndürelim.

Bir tütsü yakıp, dudak kıvrımlarını elmacık kemikleriyle vals ettirelim.

Kollar bir sayı doğrusu, negatiften pozitife çiçekler ekelim.

Bir tahta köprü ortasında, saçlarımızı salıncak yapıp, suları bulandıralım. Sallanalım, sallanalım; bir ahşap tabure üzerinde, dünyayı sallandıralım.

“ses hiç biter mi?” dedi kadın, bir oda bir salon evden

“bu bir şarkı mı?” dedi adam, kahvesinden bir yudum aldı

“bak dışarıda yağmur yağıyor” dedi kadın, uzun saçlarını tarayıp

“biliyordum, vallahi biliyordum” dedi adam, gözlüğüne uzandı

“sen az evvel bir şarkıdan mı bahsettin?” dedi kadın, yağmura bakarken

“sırtıma havlu koyarken ne güzeldin” dedi adam, cümlesini uzattı

“susmak doğu’nun sanatıdır” dedi kadın, bir nefes aldı sigarasından

“yeşil kapaklı bir defterim var” dedi adam, deftere baktı, dumana baktı

“güzel mâhkum nedir, kimdir?” dedi kadın, kırmızı kaplı kitaba bakıp

“ormanın asıl kralı fildir, / ayrılık yok, bitti o, birleşti.” dedi adam, kitabı aldı

“sana anahtar yaptırdım” dedi kadın, ayakkabıdandı anahtarlığı

“bu bir teklif mi?” dedi adam, müzeyyen senar’dan söz etmeye başladı

“aşk hiç biter mi?” dedi kadın, saçları uzundu, saçları siyah ve uzundu

“tenim aynı ten üşüyorum şimdi” dedi adam ve ekledi:

halas, arapça bir kelimedir, “l” ince okunur, kurtuluş demektir dedi,

dedi ve

durdu,

bir oda bir salon evleri vardı onların.

Söyleyemediğim her kelime; içimden bir şeyleri koparıp ortalığa saçıyor. Burası dağınık. Dokunmayın.

Göz kapaklarım, bir yelpaze gibi; yakıyor içimi. 

İnce bir köprüde, tek ayak şeklinde yürüyorum.

Asılıyorum bir paslı korkuluğa, parmak uçlarında yaşıyorum.

Oluyorum ben de onlar gibi, oluyorum ben de camını kıran topları hiç acımadan kesen abilerden ablalardan.

Salıncağa bindiğimde, uçtuğumu hissetmediğim an anlıyorum.

Büyümek diyorlarmış buna; büyüyorum.

Dinledikçe öldüren şarkılar.

Önümde koskocaman beyaz bir kağıt duruyor. Renk renk kalemler donatıyor masamı. Bir çizgi çiziyorum. Bir tane daha. Sonra bir aralık gözlerimi kapatıp bir tane daha. Bir kucak dolusu saçla kalakaldığımı görüyorum. Severdi saçlarımı. Aynaya bakıyorum, kendimi tanımıyorum. Saçlarımla birlikte her şeyin benden gittiğini görüyorum. Meğer bütün  benliğimi saçlarımda topluyormuşum, bunu anımsıyorum. Aynanın  elimde güzel durmadığını fark ediyorum, yerde parçalarını görmek daha mutlu ediyor beni. Kalkıp bir müzik açıyorum. Kulağımdan yüreğime anılar boşalıyor. Onu da kapatıyorum. Kitap okuyayım diyorum, altını çizdiği cümlelere bakıp; peki o zaman, nasıl? diyorum. Her şeyi bırakıp çatıya çıkıyorum. Karanlık yollardan geçip, sokak ışığının aydınlığına varıyorum. Tatlı sert bir rüzgâr esiyor, geldiğimi anlıyorum. Tozlu zemine hiç aldırmadan bırakıyorum kendimi. Gökyüzü bir anda düşüncelerimle kaplanıyor. Daha da kararıyor, yıldızları göremiyorum. Elimde avucumda bir şey kalmadığını fark ediyorum, ne yapacağım diyorum. Bir adım atsam, bütün perdeler üzerime kapanıyor. Ağladıkça, ağırlığı daha da artıyor. Bilirsiniz, ıslak şeyler her zaman kendi ağırlığının üzerinde bir ağırlığa bırakır kendini. Kalakalıyorum o zaman olduğum yerde, adımlarım milim oynamıyor yerinden. Koskocaman bir kağıt duruyor önümde. Hayallerim diye, geniş papatyalı yollar çizmişim kendime. Koşuyorum.

Sanki kussam, geçecekmiş gibi.